Srpska pravoslavna crkva 30. septembra, odnosno 17. septembra po starom kalendaru, molitveno proslavlja Svete mučenice Veru, Nadu i Ljubav i njihovu majku Sofiju.
Ove svetiteljke živele su u drugom veku, u vreme rimskog cara Adrijana. Sofija je bila hrišćanka i udovica koja je svoje tri kćeri vaspitavala u veri u Isusa Hrista. Njihova imena nisu bila slučajna: Vera, Nada i Ljubav upućuju na tri velike hrišćanske vrline, dok ime Sofija na grčkom jeziku znači mudrost.
Prema crkvenom predanju, kada su izvedene pred cara Adrijana, devojčice su odbile da se odreknu hrišćanske vere i prinesu žrtvu neznabožačkim božanstvima. Vera je tada imala 12 godina, Nada 10, a Ljubav devet godina.
Iako su bile deca, ostale su nepokolebljive u ispovedanju Hrista. Podvrgnute su teškim mučenjima, a potom su sve tri pogubljene. Njihova majka Sofija bila je primorana da gleda stradanje svojih kćeri, ali ih je hrabrila da ostanu verne Hristu do kraja.
Posle njihove smrti Sofija je uzela tela svojih kćeri i dostojno ih sahranila izvan Rima. Prema žitiju, ostala je tri dana kraj njihovog groba u molitvi, gde je i sama mirno preminula. Iako nije telesno pogubljena, Crkva je proslavlja zajedno sa njenim kćerima zbog stradanja koje je podnela i nepokolebljive vernosti Hristu.
Spomen Svetih Vere, Nade, Ljubavi i Sofije u hrišćanskom smislu nije praznik narodnih običaja i sujeverja, već svedočanstvo vernosti, hrabrosti i tri vrline koje apostol Pavle posebno ističe: vere, nade i ljubavi.
„A sad ostaje vera, nada, ljubav, ovo troje; ali je ljubav najveća među njima.“ (1. Korinćanima 13, 13)
Svete mučenice Vero, Nado i Ljubavi i sveta mati Sofijo, molite Boga za nas.
Užička posla
